| تبليغات | X |
به نقل از :
کوران حوادث و گذران مناصب دنیوی انسان ناسی و فراموشکار را بیش از آنچه که خود و غرور خود را به باد فراموشی بسپارد به فراموشی اصل انسانی خود دعوت می کند و در این بین نقش دیو درون و نفس اماره به جد عجیب است و وسوسه هایش به سان تشبیه رسول عالمیان از شرک همانا چونان حرکت موری سیاه چرده و ریز بر سنگی سیاه در نیمه شبی تار اغفال کننده است.و در این بین مردان نیک به تعبیر کنفسیوس به فکر صفات خویش اند و مردمان پست در اندیشه جاه خویش. آن یکی از خطاهای احتمالی خود در هراس است و این دیگری از بی مهری دیگران . چه ، مردان بزرگ همواره در جستجوی حق ان و معرفت چنان که دونان به دنبال کسب منفعت.
پدرانمان به شیرین ترین زبان دنیا افاده ای دارند که نگارش این دفتر مرغ اندیشه ذهن حقیر نگارنده را بر فراز آن به پرواز در آورد که : سوز چکر واختئنا
به خاطر دارم روزی را که برای اولین بار به عنوان خبرنگار شبکه خبر گزارشی از 26 دی ماه سالروز فرار شاه از خیابانهای تهران تهیه کردم و در آن روز پر هیجان پخش اولین گزارش تلویزیونی من دانشجو و خبرنگار نیمه وقت آنهم از جدی ترین کانال تلوزیونی ماهواره ای ایران و اولین شبکه خبری فارسی زبان تاریخ اجازه نمی داد که به این بیاندیشم که چه کارها میتوان کرد و خواهد شد.
.... زمان گذشت و و با گذشت همین زمان که گاهی جدی گرفته نمی شود آرام آرام به سان بادی آرام و نامحسوس بر بادبان سرنوشت، این کهنه خبرنگار را به سالهای 79-80 رسانید که در اوج دوران خبرنگاری تنها چهل گفتگوی تلوزیونی با چهل شخصیت تراز اول جهان بر کارنامه ام نقش بسته بود . از نمایندگان مجالس و پارلمانهای جهان گرفته تا وزرا و معاونین ریس جمهور و رهبران و روسا جمهور کشورهای مختلف جهان که با هرکدام از آنها به زبان اصلی و مادری خودشان و در برابر انظار میلیونها ایرانی در سراسر جهان گفتگو میکردم که آخرین آنها سرگی بوریسیچ ایوانف وزیر دفاع پیشین فدراسیون روسیه و دبیر شورای امنیت ملی این کشور و سید حسن نصرا... رهبر جنبش حزب ا... لبنان و جلال طالبانی رییس جمهور فعلی عراق و هانس فیشر ریس وقت پارلمان ملی جمهوری فدرال اتریش و ریس جمهور فعلی آن کشور بود که لوح فشرده این گفتگو ها به صورت مشروح و خلاصه در دسترس است.در آن زمان یا دورانی که در روزنامه های چاپ تهران قلم می زدم یا در مدتی که دبیر سرویس بین الملل روزنامه ابتکار بودم همواره این نهیب حافظ شیراز را مکرر بر خود می زدم که :
من آدم بهشتی ام اما در این سفر حالی اسیر عشق جوانان مهوشم
و گذشت آن دوره و اکنون بر جای مانده تلی از خاطرات از گوشه و کنار جهان و انسانهایی که گرچه به منصب درشت دیدمشان اما به سرشت نیکو و زشت و به کسوت رنگارنگ یافتم.